Γιώργος Παπαηλιού-Δικαιοσύνη: «Δύο μέτρα και δύο σταθμά»
Δήλωση του Βουλευτή Αρκαδίας-Τομεάρχη Δικαιοσύνης (ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.) για την παραγγελία του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
Μία εξαιρετικά προβληματική, επιλεκτική ευαισθησία αποτυπώνεται στη στάση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, μέσω της παραγγελίας της προς τους Εισαγγελείς Εφετών όλης της χώρας για περιπτώσεις όπως η παρακώλυση συγκοινωνιών και άλλα, μεμονωμένα, πλημμελήματα, με τη σαφή οδηγία για την άσκηση της δέουσας ποινικής δίωξης και την παραπομπή των δραστών ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου.
Η εκ πρώτης όψεως εικόνα της αυστηρής, απροκατάληπτης και αποτελεσματικής Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που δεν αφήνει περιθώρια στην παρανομία, ακυρώνεται από την εκκωφαντική σιωπή της για μεγάλες υποθέσεις που αφορούν την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος και την εν γένει πολιτική διαφθορά.
Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ (δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας; καταθέσεις μαρτύρων ενώπιον της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής κτλ) αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Σ ΄ αυτές δεν υπήρχε ανάγκη παρέμβασης της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου ;
Έτσι συνεχίζεται, η πρακτική του πρόσφατου παρελθόντος (και) για άλλες σημαντικές υποθέσεις δημοσίου ενδιαφέροντος που εμπλέκουν την κυβέρνηση και το κόμμα της ΝΔ.
Η Δικαιοσύνη, αντί να είναι φρουρός της ισονομίας, εμφανίζεται ως φορέας επιλεκτικής αυστηρότητας: Αυστηρή με τους πολίτες, εν προκειμένω τους αγρότες των «μπλόκων» και αδιάφορη για υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται η κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα.
Σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύονται η αμφισβήτηση της αξιοπιστίας της Δικαιοσύνης και η αντίστοιχη κατάρρευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς αυτήν και συνακόλουθα η δημιουργία της αίσθησης ή μάλλον της πεποίθησης, ότι η έννομη τάξη είναι εργαλείο επιλεκτικό και όχι καθολικό.
Πέραν της ηθικής διάστασης του θέματος, υπάρχει και αυτή της πολιτικής βαρύτητας: Όταν οι πολίτες βλέπουν τις αρχές να κινούνται με ταχύτητα για μικρές παραβάσεις που συνδέονται με κοινωνικούς αγώνες, ενώ σιωπούν-αδρανούν για μεγάλα σκάνδαλα, γεννάται ένα βαθύ αίσθημα αδικίας και το αίσθημα ότι η δικαιοσύνη εξαρτάται από το ποιός είναι ο παραβάτης και όχι από τη σοβαρότητα της πράξης.
Μια τέτοια πρακτική δεν είναι απλώς υποκριτική. Είναι επικίνδυνη για τη Δημοκρατία, καθώς αλλοιώνει την έννοια του κράτους δικαίου.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι θεατρική παράσταση για να χειροκροτούνται οι «σκληρές ενέργειες» κατά των μικρών παραβατών.
Ο ρόλος της απαιτεί αμεροληψία, συνέπεια και καθολική εφαρμογή του νόμου, χωρίς φόβο ή εύνοια προς τους κυβερνώντες και τους ισχυρούς.
